نمایشی بسیار گیرا با اتمسفرِ دقیقی که با دکور، نورپردازی، صدا، موزیک (با یک تِرک*، از جانی کَش آغاز شد) و دیزاینِ جامه ی بازیگرها می سازد، آرام آرام، چنان شما را در داستانِ خود فرو می برد که هم در زمان و هم در مکان، کوچ می کنید؛ انگار به کشتزاری در گذشته ی دورِ ساکرامنتوی کالیفرنیا رفته اید و از نزدیک، تماشاگرِ ماجراهای گوناگونِ کاراکترها هستید.
افسوس که صندلی های تهی، چندین برابرِ تماشاگرها و چشم های اندکی بیننده ی این نمایشِ برگرفته از رمان کوتاه جان اشتاین بِک بودند...
_____________________
Folsom Prison Blues*
Song by Johnny Cash ‧ 1957