دو بار این نمایش رو یا بهتر بگم بازتاب روح خودم رو دیدم.
هر بار به انسانیتم افزوده شد و بیشتر در خودم کنکاش کردم و خجالت کشیدم و یشتر به «انسان» فکر کردم...
فکر میکنم اگرم تا الان توجیهی برای «بد گویی».«کنکاش در زندگی دیگران».«ضعیف بودن».«خیانت» داشتم
دیگه ندارم..
بعد از دیدن این--چاره ای ندارم جز اینکه بگم-«نمایش» که من رو یاد «هملت» انداخت یا درباره الی ... که نمیشه فقط به یک موضوع منوطش کرد و در یک کلام به انسان و فاصله اش یا انسان بودنش انداخت،
دوست داشتم تا ته دنیا در سکوت مطلق قدم بزنم.