همه ما یک میزانی از نارسیسیم در وجود خودمون داریم یه وجه خودشیفتگی که اجازه نمیده گاهی از چهاردیواری که ساختیم از آن منیت محض خارج بشیم.
نمایش "من" به شکل درستی این مقابله و این مواجهه رو برای تماشاگرش عریان میکنه. در یک منظر اگزجره تا مرز همخوابی اجازه این رشد و هم زیستی را به نمایش میذاره و گاهی در حد چندش آوری همه چیز را اغراق شده ولی کاملا قابل درک ارائه میده. در تمام طول نمایش به شخصه بارها بارها به آن وجه خودشیفتگی خودم اندیشیدم . نمایش من برخلاف نمایشهایی که این مدت دیدم اثری است که بعد از خروج از سالن تاریک تازه چرخندنده های فکر رو به چرخ درمیاره و بخصوص اگر حتی تا حدی درگیر مفهوم متن شده باشی این درگیری تا مدتها با خودت ادامه داره.
نمایش اجرای درستی داره و تقریبا بی نقص جلو میره و تمام میشه. لحظاتی که من و من من از چهار چوب تصورات خارج میشن خصوصا بخش مبارزه با فیل که ارجاعی به ادبیات کهن داره از بهترین صحنه های اجرا هستند.
نمیشه از کار گفت و از بازی یکدست و سخت ایمان صیاد برهانی ننوشت..موزیکهای انتخابی به قدری عالی بودند که چند جا دلم خواست دست خودم رو بگیرم و همراه به نوای موسیقی برقصم.
تشکر و خسته نباشید به همه عوامل کار که تلاش کردند رسالت هنری شون رو به زیباترین شکل ارائه کنند.